Ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ελληνικής ακτοπλοΐας κλείνει με την αποχώρηση του πλοίου ΚΡΗΤΗ ΙΙ, το οποίο αναχωρεί οριστικά με προορισμό τα διαλυτήρια της Αλί Αγά στην Τουρκία.
Ένα σκαρί που χάραξε τη δική του πορεία στις θαλάσσιες συγκοινωνίες της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, φτάνει στο τέλος του κύκλου ζωής του. Μετά από 46 χρόνια ταξιδιών, το πλοίο οδηγείται προς ανακύκλωση, αφήνοντας πίσω του αναμνήσεις από αμέτρητα ταξίδια, συνδέοντας γενιές επιβατών και δημιουργώντας ιστορίες στα κύματα του Αιγαίου.
Από τα νερά της Ιαπωνίας στη γαλάζια αγκαλιά της Κρήτης
Όταν χτίστηκε υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πλοία της ιαπωνικής ακτοπλοΐας. Ναυπηγήθηκε το 1979 στα Koyo Dockyard Co. Ltd., στη Mihara της Ιαπωνίας. Παραδόθηκε στις 26 Ιουλίου του 1979 και δρομολογήθηκε στη γραμμή Tsuruga (Honshu) – Otaru (Hokkaido) με το όνομα NEW YUKARI. Το 1981, δέχθηκε μετασκευή προκειμένου να μειώσει τη χωρητικότητά του σε επιβάτες και να αυξήσει ακόμη περισσότερο τη χωρητικότητα σε φορτηγά, καθώς η τάση στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ήταν η απομάκρυνση των φορτηγών από τους αυτοκινητόδρομους.
Η μοίρα, όμως, το έφερε να γίνει κομμάτι της ελληνικής ναυτιλιακής ιστορίας, όταν το 1996 αγοράστηκε από τη δική μας ANEK Lines, en block με το αδελφό του ΚΡΗΤΗ Ι (NEW SUZURAN), που ήθελε να ενισχύσει την παρουσία της στην Αδριατική με το συγκεκριμένο δίδυμο να αποδεικνύεται ιδανικό. Το πλοίο κατέπλευσε στη Σούδα των Χανίων στις 4 Ιουλίου 1996 και τον Αύγουστο του ιδίου έτους οδηγήθηκε στο Πέραμα όπου δέχθηκε ριζική μετασκευή σε πολυτελές RoPax Ferry, έως το Μάιο του 1997.
Υπέστη εκτεταμένες μετατροπές, αυξάνοντας τη χωρητικότητά του, και μετονομάστηκε σε ΚΡΗΤΗ ΙΙ και το καλοκαίρι του 1997 «ρίχτηκε στη μάχη» της Αδριατικής, με Πλοίαρχο τον Cpt Απόστολο Φετάνη, εκπλήσσοντας τους πάντες με τις τεράστιες δυνατότητες του. Μάλιστα, ταξίδευε με 23 κόμβους, καλύπτοντας τα 507 ν.μ. της διαδρομής Πάτρα – Κέρκυρα – Ηγουμενίτσα – Ανκόνα σε 22,5 ώρες, κόντρα στα πρώτα υπερσύγχρονα Superfast του αείμνηστου Περικλή Παναγόπουλου. Τότε, μαζί με το αδελφό του ΚΡΗΤΗ Ι υπήρξαν τα μεγαλύτερα RoPax της Αδριατικής. Όπλο τους, δεν ήταν φυσικά η ταχύτητα, αλλά η τεράστια χωρητικότητα σε συνδυασμό με έναν καλό δρόμο (ταχύτητα) και φυσικά οικονομία καυσίμων. Μην ξεχνούμε άλλωστε, ότι τα περισσότερα γιαπωνέζικα βαπόρια που μεσουράνησαν στην Ελληνική Ακτοπλοΐα, διακρίθηκαν σχεδόν όλα για αυτόν ακριβώς το λόγο, το efficiency.
Το 2002 άλλαξε πορεία και καθιερώθηκε στη γραμμή Πειραιάς – Ηράκλειο, κερδίζοντας γρήγορα την εμπιστοσύνη και την αγάπη του επιβατικού κοινού. Έγινε σημείο αναφοράς για όσους ταξίδευαν συχνά προς και από την Κρήτη, προσφέροντας άνεση, αξιοπιστία και ζεστή φιλοξενία.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι από τη γέφυρά του πέρασαν επίσης και οι Πλοίαρχοι Απόστολος Αποστολάκης, Στέλιος Κριθηνάκης, Δημήτρης Αλυσσανδράτος, Διαμαντής Παπαγεωργίου και Μάρκος Πολομαρκάκης
Ένα πλοίο-θεριό
Βαπόρι αμπάσο και μακρύ (192 μέτρα), που θύμιζε μπαούλο, με ασύλληπτο φάρδος (29 μέτρα) για τα ελληνικά δεδομένα και βύθισμα άνω των 8 μέτρων έμφορτο, θύμιζε κυριολεκτικά αεροπλανοφόρο που στο ανοιχτό πέλαγος ταξίδευε ακλόνητο με κάθε καιρό! Μοναδική εξαίρεση στο άνετο ταξίδι που προσέφερε ήταν τα κλασικά γιαπωνέζικα «μάγουλα» στην πλώρη, τα οποία “χαστούκιζαν” τα κύματα του Αιγαίου και της Αδριατικής. Από την ίσαλο και κάτω, όμως, η γάστρα του γίγαντα θύμιζε σταγόνα. Μια γάστρα απίθανη, που μόνο Ιάπωνες μπορούσαν να φανταστούν και να σχεδιάσουν.
Από εκεί και πέρα, οι χώροι του υπήρξαν κυριολεκτικά χαοτικοί, μέσα και έξω, το μάτι σου χανόταν! Τεράστια σαλόνια, καμπίνες, χαοτικά εξωτερικά καταστρώματα που θύμιζαν «γήπεδα ποδοσφαίρου» και φαρδιούς αλουέδες που θύμιζαν «λεωφόρους». Για το γκαράζ του, τι να πεις. Με χωρητικότητα 130 18μετρα φορτηγά και 100 Ι.Χ. υπήρξε μακράν το πιο άνετο γκαράζ της ακτοπλοΐας μας. Μπορούσε να “καταπιεί” τα πάντα με άνεση, χωρίς να αντιμετωπίζει σχεδόν ποτέ πρόβλημα χωρητικότητας.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι όταν ταξίδευε στη γραμμή του Ηρακλείου ήταν πάντα “πατημένο” από φορτηγά μέχρι έξω! Όσον αφορά το μηχανοστάσιο του γίγαντα, εξοπλιζόταν με δύο τουμπαριστές Mitsubishi-MAN 16V52/55A diesel, συνολικής ιπποδύναμης 32.000 ίππων, που εξασφάλιζαν στο μεγαθήριο υπηρεσιακή ταχύτητα 21 κόμβων, με ιδιαίτερη μάλιστα άνεση. Ωστόσο, στη μανούβρα ήταν δύσκολο, με ένα τιμόνι, αλλά με προπελάκι πλώρα και πρύμα.
Όχι μόνο ένα πλοίο, αλλά και ένας αθόρυβος ήρωας
Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας του, το ΚΡΗΤΗ ΙΙ δεν περιορίστηκε μόνο στα καθημερινά δρομολόγια. Έγραψε τη δική του ιστορία και σε ανθρωπιστικές αποστολές, αποδεικνύοντας ότι η θάλασσα δεν είναι μόνο εμπόριο και τουρισμός, αλλά και αλληλεγγύη.
Το καλοκαίρι του 2006, συμμετείχε σε μια κρίσιμη επιχείρηση εκκένωσης, μεταφέροντας Σουηδούς πολίτες από τον Λίβανο στην Ελλάδα, καθώς η χώρα βρισκόταν σε πολεμικές αναταράξεις. Παράλληλα, τα επόμενα χρόνια αντικαθιστούσε άλλα πλοία του στόλου της ANEK Lines όταν εκείνα βρίσκονταν σε συντήρηση, παραμένοντας πάντα ένα αξιόπιστο μέσο σύνδεσης με την Κρήτη.
Τον Απρίλιο του 2009, η ΑΝΕΚ τολμά το απίθανο. Με τη ΝΕΛ να καταρρέει σταδιακά και έχοντας ήδη δρομολογήσει το μεγάλο ΛΙΣΣΟΣ στο Βόρειο Αιγαίο, αρχίζει να κερδίζει συνεχώς έδαφος στη γραμμή. Σε μια λοιπόν έξοδο συντήρησης του ΛΙΣΣΟΣ, τολμά και δρομολογεί το μεγαθήριό της στο Βόρειο Αιγαίο, προκαλώντας για ένα μήνα σοκ και δέος στους νησιώτες της γραμμής.
Τα τελευταία χρόνια και η αναπόφευκτη απόσυρση
Το πλοίο επέστρεψε στη γραμμή του Ηρακλείου όπου ήταν περισσότερο απαραίτητο και δούλευε ασταμάτητα και ανταγωνιστικά, απέναντι στα «Παλάτια» των Μινωικών Γραμμών. Στη γραμμή αυτή παρέμεινε μέχρι και το τέλος του το 2024, με ενδιάμεσα διαλείμματα και αντικαταστάσεις στην Αδριατική. Πάντα πιστό και συνεπές απέναντι στους επιβάτες της γραμμής που το εμπιστεύονταν για το ταξίδι τους. Το βασικότερο, όμως, που πρέπει να ειπωθεί ήταν ότι διατηρούσε το δρόμο των 21 κόμβων αβίαστα, παρά τα χρόνια του.
Το γιαπωνέζικο θηρίο, όντας πλέον κουρασμένο και παλιό έπρεπε πλέον να παραδώσει τη θέση του σε ένα νεότερο πλοίο (ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΙΙ/1991), ολοκληρώνοντας έτσι την 28ετη ευδόκιμη υπηρεσία του στην ελληνική ακτοπλοΐα. Επιπλέον, η οποιαδήποτε σκέψη έγινε για περαιτέρω αξιοποίηση του απαιτούσε αρκετά χρήματα που πιθανότατα δεν θα είχαν αντίκρισμα απέναντι στα νέα ευρωπαϊκά δεδομένα και κανονισμούς που ήδη είναι σε ισχύ (πχ ETS).
Ήδη, από το 2023, το πλοίο αντιμετώπιζε ολοένα και περισσότερες μηχανικές βλάβες, με αποτέλεσμα να τίθεται εκτός υπηρεσίας για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Η ηλικία του, αλλά και οι αυξημένες απαιτήσεις της σύγχρονης ακτοπλοΐας, οδήγησαν την Attica A.E. Συμμετοχών στην απόφαση να το αποσύρει οριστικά. Έτσι, αναπόφευκτα σφραγίστηκε η μοίρα του και το επιβλητικό σκαρί που σηματοδότησε με την παρουσία του την ανάπτυξη της Χανιώτικης Εταιρείας οδηγήθηκε σε παροπλισμό στην Ελευσίνα το Νοέμβριο του 2024, όπου παροπλίστηκε και λίγους μήνες αργότερα, τον Μάρτιο του 2025, πουλήθηκε για ανακύκλωση έναντι 3,6 εκατομμυρίων δολαρίων. Η πώληση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού του στόλου της εταιρείας, σύμφωνα με τα αυστηρά ευρωπαϊκά πρότυπα ασφαλούς διάλυσης πλοίων.
Ένα πλοίο που μένει στην καρδιά των ταξιδιωτών
Για όσους ταξίδεψαν με το ΚΡΗΤΗ ΙΙ, δεν ήταν απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Ήταν ένα κινητό κομμάτι της ζωής τους. Ταξιδιώτες που αποχωρίζονταν αγαπημένους, φοιτητές που ξεκινούσαν τη ζωή τους, οικογένειες που επέστρεφαν στο νησί μετά από χρόνια… Το πλοίο αυτό ήταν ένα ζωντανό σκηνικό αναμνήσεων, αποχαιρετισμών και νέων ξεκινημάτων.
Τα σαλόνια του, οι καμπίνες, το κατάστρωμα γεμάτο επιβάτες που αγναντεύουν το πέλαγος… Μια πλωτή πολιτεία, που έζησε στιγμές χαράς, συγκίνησης, ακόμα και συγκρούσεων με τα κύματα.
Σήμερα, το ΚΡΗΤΗ ΙΙ μπορεί να φεύγει από τις ελληνικές θάλασσες, αλλά η ιστορία του δεν θα σβήσει. Θα συνεχίσει να υπάρχει στις μνήμες των ανθρώπων που το έζησαν, σαν ένα από τα μεγάλα καράβια που άφησαν το σημάδι τους στην ελληνική ακτοπλοΐα.
Το επιβλητικό πλοίο που σκέπαζε τα πάντα στο πέρασμά του φεύγει και η ακτοπλοΐα μας γίνεται ακόμη φτωχότερη από πλοία που προσέφεραν απλόχερα πολύ περισσότερα από όσα ζητήσαμε. Το ΚΡΗΤΗ ΙΙ, ανήκει σε αυτή την κατηγορία και έτσι πρέπει να το θυμόμαστε. Κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία όχι μόνο της Κρητικής αλλά και ολόκληρης της Ελληνικής Ακτοπλοΐας και αναμφίβολα συνέβαλλε με την πολύτιμη προσφορά του στην ανάπτυξη της ελληνικής ακτοπλοΐας.
Αντίο γίγαντα, καλό ταξίδι στην ιστορία
