Όταν ήμουν δάσκαλος – Δείτε online τη σειρά των ’90s που βασίστηκε στο διήγημα του Ιωάννη Κονδυλάκη

Ήταν 20 Ιουνίου 1993, όταν προβλήθηκε από την τότε ΕΤ1 (σημερινή ΕΡΤ), το πρώτο επεισόδιο της σειράς, “Όταν ήμουν δάσκαλος”. Ήταν μία μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του Ιωάννη Κονδυλάκη, ο οποίος γεννήθηκε το 1861 στην Άνω Βιάννο Ηρακλείου και είναι πασίγνωστος, για το διήγημά του “Ο Πατούχας“.

Η σειρά, που σκηνοθετήθηκε από τον Γιώργο Μυλωνά, προβαλλόταν κάθε Κυριακή και ολοκληρώθηκε μετά από 20 επεισόδια. Σε αυτή πρωταγωνιστούσαν, εκτός των άλλων, οι Ανέστης Βλάχος (σχολικός έφορος), Λευτέρης Ελευθεριάδης (Μπάρκας, δάσκαλος), Δημήτρης Ιωακειμίδης (Γέρακας, χωροφύλακας), Νίκος Κούρος (παπάς), Τάσος Κωστής (Γκουντάκης), Μάρκος Λεζές (Γιώργης), Αίας Μανθόπουλος (Σταυριανός), Κορίνα Οικονομάκη (Φωτεινή), Καίτη Παπανίκα (Δημητρούλα, χήρα), Νίκος Τσούκας (πρόεδρος), Σπύρος Ιωάννου (Μιχαλιός), Λάζος Τερζάς (γραμματικός). Η σειρά περιέχει σκηνές που γυρίστηκαν στην Κρήτη και κυρίως στα Χανιά.

Η σειρά, όπως και το διήγημα, περιφέρεται γύρω από τον ήρωά μας, που διορίζεται «σχολάρχης» σ’ ένα χωριό της Κρήτης και αφηγείται περιστατικά αυτής της σχολικής χρονιάς τόσο μέσα όσο και έξω από την τάξη και το σχολείο. Τα γεγονότα μάλιστα του σχολείου και της διδασκαλίας είναι δοσμένα με τόση ενέργεια που ασφαλώς σχετίζονται με τις εμπειρίες του ίδιου του Κονδυλάκη ως δασκάλου, ενώ παράλληλα προβάλλουν πρωτοποριακές για την εποχή παιδαγωγικές αντιλήψεις.

Όλα τα επεισόδια της σειρά “Όταν ήμουν δάσκαλος”

Ο Ιωάννης Κονδυλάκης

Ο Ιωάννης Κονδυλάκης, ήταν λογοτέχνης, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος και χρονογράφος. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Ως λογοτέχνης, θεωρείται από τους κύριους εκπροσώπους του ελληνικού νατουραλισμού και “πατέρας του χρονογραφήματος”, όπως τον ονόμασε πρώτος ο Παύλος Νιρβάνας.

Το 1877 ο Κονδυλάκης εγκατέλειψε το Γυμνάσιο για να πάρει μέρος στις επαναστατικές κινήσεις που γίνονταν στη Μεγαλόνησο. Την περίοδο 1879-1881 εργάστηκε στα Χανιά και στη Σητεία ως δικαστικός υπάλληλος. Το 1884 σε ηλικία 23 χρόνων «μυστακοφόρος και σοβαρός» όπως έλεγε θυμοσοφικά κάπου ο ίδιος, αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή Αθηνών. Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία με το διήγημα «Η Κρήσσα ορφανή» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εστία». Φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να πάρει πτυχίο, ενώ έγραφε στην «Εφημερίδα» του Δημητρίου Κορομηλά.

Από το 1885 υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Κρήτη (Μώδι Χανίων), θέση την οποία γρήγορα εγκατέλειψε για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Συνεργαζόταν με την εφημερίδα «Άμυνα» των Χανίων, ενώ το 1889 για σύντομο χρονικό διάστημα εξέδιδε και δική του εφημερίδα, την «Νέα Εβδομάδα». Αλλά η αρθρογραφία του ενόχλησε τις τουρκικές αρχές που τον εκτόπισαν. Εγκαταστάθηκε τότε (1889) οριστικά στην Αθήνα, όπου και πάλι ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Άστυ, Σκριπ και Εστία.

Ως λογοτέχνης παρουσιάζεται αρχικά με ηθογραφικά διηγήματα, για να φτάσει σε ένα αξιόλογο μυθιστόρημα, τον “Πατούχα”, που αν και παραμένει μέσα σε πλαίσια ηθογραφικά, προχωρεί σε βάθος ψυχολογικό και δυνατή διαγραφή χαρακτήρων. Συγκεκριμένα παρουσιάζει την ψυχολογία του αγνού ορεσίβιου κρητικού βοσκού του οποίου το αφυπνισμένο ερωτικό ένστικτο είναι το μόνο που θα μπορέσει να τον συνδέσει με την ανθρώπινη ομάδα. Σύμφωνα με δική του μαρτυρία, τον «Πατούχα» τον έγραψε στα διαλείμματα των συνεδριάσεων της Βουλής για την «Εφημερίδα» του Κορομηλά.

Το 1920 προσβλήθηκε από ημιπληγία. Πέθανε σε ηλικία 59 ετών στο Πανάνειο Νοσοκομείο του Ηρακλείου στις 25 Ιουλίου 1920.

Στη γενέτειρά του, την Άνω Βιάννο Ηρακλείου, βρίσκεται και η προτομή του, έργο του Ρεθεμνιώτη γλύπτη Γιάννη Κανακάκη. Προτομές του υπάρχουν επίσης στον Δημοτικό κήπο Χανίων, έργο του γλύπτη Ν. Σοφιαλάκη και στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρο Δήμου Αθηναίων, στην οδό Ακαδημίας, έργο του Ζάχου Μπεκιάρη.