Κατεβαίνει ο Κωστής απο το χωριό στη χώρα να πουσουνίσει και σκέφτεται: Να πάω να δω ήντα κάνει η αμπλά μου. Πάει λοιπόν σπίτι της χτυπά την πόρτα και τ’ ανοίγει η ανιψιά του, το Λενιώ.
Που είναι μωρή η μάνα σου; τη ρωτά.
Στο μπακάλη είναι μπάρμπα. Κάτσε να την επεριμένεις, λεει το Λενιώ.
Κάθεται ο γέρος και περιμένει και ρωτά τονε το Λενιώ.
Μπάρμπα να σου βάλω μέλι να φας;
Λέει ο γέρος.
Βάλε μωρέ παιδί μου.
Παίρνει το Λενιώ ενα πήλινο σκουτέλι βαθύ-βαθύ και το γεμίζει μέλι και το δίνει του μπάρμπα τση. Παίρνει ο γέρος το σκουτέλι με το μέλι και ένα κουτάλι και αρχίζει να κουταλίζει το μέλι και κάνει το σκουτέλιλαμπίκος. Θωρείτονε το Λενιώ και λέει του:
Μπάρμπα να σου βάλω κι άλλο; το Λενιώ.
Οϊ μωρέ παιδί μου γιατί μπορεί να σας χρειάζεται, απαντά ο γέρος
Οϊ μπάρμπα δε το θέλομε μπλιό γιατί έπεσε μέσα ένας ποντικός και το’χομε για πέταμα.
Ηντα λέεις μωρέ διάλε τη γεράντισή σου και εμαγάρισές με …και πιάνει το σκουτέλι να το χαμπετώσει στη κεφαλή τση Λενιώς.
Μη, μη μπάρμπα το σκουτέλι, μη το σπάσεις γιατί το’χει η μάνα μου και κατουρεί εκειά καθε βραδυ!!!
