Μαντινάδες με αφορμή την Ανάσταση

Τη φετινή Ανάσταση κερί δεν αγοράζω γιατί θα σβήσει το Άγιο Φως ο στεναγμός που βγάζω

Θέλω να κάνω Ανάσταση μόνο στην αγκαλιά σου,
να μ´ ανασταίνουν σαν Χριστό τη νύχτα τα φιλιά σου

Οφέτος την Ανάσταση κερί να μην ανάψεις,
μα εγώ θα κάμω το κορμί λαμπάδα να το κάψεις

Πέμπω τη σκέψη στα μακριά, μαζί σου να τσουγκρίσει,
“Χριστός Ανέστη” να σου πει κι οπίσω να γυρίσει.

Μου `πε “Καλή Ανάσταση” αυτή που μού `χει κάνει
δώρο σταυρό κι ακάνθινο στη κεφαλή στεφάνι.

Τσ´ αγάπης ο βαρύς σταυρός στην πλάτη ακλουθά μου
και δεν θα δω ανάσταση ποτέ στο Γολγοθά μου.

Ελπίδα για ανάσταση κανείς δεν μου `χει δώσει,
όλοι ξανοίγουν ποιος μπορεί πρώτος να με σταυρώσει

Χριστός Ανέστη ο παπάς, την ώρα που θα ψάλλει,
δίπλα τζη θα`μαι το φιλί, να μην το πάρουν άλλοι.

Τα μάθια τζη στην εκκλησά αύριο μη προβάλουν
και μπερδευτούνε οι πιστοί τ` Άγιο Φως να πάρουν.

Τη φετινή Ανάσταση κερί δεν αγοράζω
γιατί θα σβήσει το Άγιο Φως ο στεναγμός που βγάζω

Ήθελα να `μουνα κερί τσ` Ανάστασης το βράδυ
ν`ακούσω ήντα προσεύχεται την ώρα που μ`ανάβει.

Κάθε Λαμπρή μου δίχως σου τα μάθια μου θα κλαίνε,
γιαυτό μανίζω που… “Καλή Ανάσταση” μου λένε.