Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, λαογραφία & ιστορία της Κρήτης
Ήθη, έθιμα, παραδόσεις, λαογραφία & ιστορία της Κρήτης
Τη δεκαετία του ’50 ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ήδη καταξιωμένος συγγραφέας με παγκόσμια αναγνώριση. Το 1955 όμως, πολεμήθηκε σκληρά από την εκκλησία, που έφτασε στο σημείο να ζητήσει ακόμα και τον αφορισμό του.
Η τουρκογενής λέξη “ντουκιάνι”, που αντικαταστάθηκε με την ημιλόγια ελληνική "καφενείο", αναφερόταν στο χώρο, όπου πολλοί Ελληνες περνούσαν-και περνούν ακόμη-τις ελεύθερες ώρες τους.
Στην Κρήτη βέβαια, τώρα πια τ’ αποκριάτικα έθιμα βρίσκονται σε υποχώρηση. Τα καρναβάλια έχουν επικρατήσει σχεδόν πλήρως σε όλη την επικράτεια του νησιού, σε ορισμένες περιοχές όμως τα έθιμά μας αναβιώνουν σε όλο τους το μεγαλείο.
Θεωρείται ο Άγιος του έρωτα, των αγνών αισθημάτων, της δημιουργίας και της έμπνευσης όχι ιδιαίτερα γνωστός στην υπόλοιπη Ελλάδα, όσο στην Κρήτη και μάλιστα στα Ανώγεια.
Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, το 1963 επέλεξε την Κρήτη για το γύρισμα της ταινίας του "Τα κρόσια του Φεγγαριού"
Το 1770 ο χριστιανικός πληθυσμός της Κρήτης βρισκόταν στο έλεος του τουρκικού ζυγού, ο οποίος εκφραζόταν τόσο από την επίσημη αρχή του Αγά όσο και από την πυγμή των ισχυρών Τουρκοκρητικών οικογενειών.
Οι πρώτοι εκλεγμένοι Κρήτες βουλευτές σε εθνικές εκλογές, αναδείχτηκαν στις 31 Μαΐου 1915, στις εκλογές που θριάμβευσε ο Ελευθέριος Βενιζέλος
Η ταχυδρομική ιστορία της Κρήτης ουσιαστικά αρχίζει στο τέλος της τρίτης δεκαετίας του 19ου αιώνα (1837), με την ίδρυση των Αυστριακών Ναυτιλιακών Γραμμών Lloyd (Austriaco), που άρχισαν να διέρχονται και από τα λιμάνια της Κρήτης.
Στα χωριά της Κρήτης πολλοί πιστεύουν ότι την παραμονή των Θεοφανείων ανοίγουν οι ουρανοί και ό,τι ζητήσει κανείς με πίστη μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Αν και κάθε τόπος έχει τα δικά του πρωτοχρονιάτικα ήθη και έθιμα, δεν υπάρχει σπίτι που να μη γνωρίζει (και να τηρεί) το "ποδαρικό", το σπάσιμο του ροδιού και - στην Κρήτη ιδιαίτερα - το «κρέμασμα» της αγριοκρεμμύδας ή ασκελετούρας.