Παραμονή πρωτοχρονιάς, ο Αριστείδης Χαιρέτης ή Γιαλάφτης δέχεται ένα τηλεφώνημα. Μία τυφλή τηλεφωνεί στον Άρη και του λέει. Είμαι τυφλή και είμαι η μεγαλύτερη θαυμάστρια σας και αρχίζει η τυφλή να λέει στον Αριστείδη μαντινάδες του. Κλείνουν το τηλέφωνο και ένα τέταρτο μετά την αλλαγή του χρόνου ο Γιαλάφτης της τηλεφωνεί και της λέει κλαίγοντας:
Ποιά μαντινάδα να σου πω στο περιστατικό σου,
να μουν ο θιος να σου δινα, πρωτοχρονιά το φως σου.
Ο Γιάννης Χασαπλαδάκης ή Καβρός όντας μυλωνάς αγάπησε μια κοπελιά, δεν του την έδιναν, και τότε την έκλεψε. Όταν φύγανε είπε:
Ρόδο `σουνα και σε κλεψα και σ’έφερα στο μύλο,
και κάθε χρόνος που περνά σου πέφτει και ένα φύλλο.
Λίγα χρόνια μετά η γυναίκα του (Ελένη) πέθανε και τότε ο Καβρός δεν μπορούσε να κρύψει το συναίσθημα που τον πλάκωνε.
Ρόδο `σουν και τα φύλλα σου επέφτανε ένα-ένα
του εβδομήντα θύελλα τα πήρε μαζωμένα.
Μακριά πλέον από την Ελένη η ζωή του δεν άξιζε… νοσηλεύεται στο νοσοκομείο σοβαρά άρρωστος, λέει του γιατρου: “γιατρέ δεν έχω ζωή πεθαίνω”. O γιατρός θέλοντας να κάνει χιουμοριστική τη στιγμή λέει στον Καβρό “να μας πάρεις τηλέφωνο να μας πεις πως περνάς” και τότε ο μοναδικός Καβρός λέει:
Δεν έχει εκειά τηλέφωνο, ειν η γραμμή κομμένη,
γιατί αν είχενε γραμμή θα με `παιρνε η Ελένη.
Πλησίαζε Πάσχα και όλοι στον Άγιο Νικόλαο ήταν ντυμένοι με γιορτινά, εκτός τον Μανώλη Βάρδα ο οποίος ήταν ντυμένος με τα ρούχα της λύπης, αφού πενθούσε το γιό του Γιάννη. Ένας γνωστός λέει στον Μανώλη “χρόνια πολλά, καλό Πάσχα” και τότε ο Βάρδας εκφράζει την λύπη του λέγοντας:
Έβαψα ένα βότσαλο και το κρατώ γι’αυγό μου,
τζούγκρισα με τση μοίρας μου, κi έσπασε το δικό μου.
Κάποτε στην Λέρο μια μέλισσα τσίμπησε ένα παιδί και το παιδί έπαθε αλλεργικό σοκ και πέθανε. Τα ΜΜΕ είχαν βουήξει, όταν ο μοναδικός Ζαχάρης Παπαδάκης είδε το περιστατικό στην τηλεόραση είπε:
Ποια μέλισσα σου τρύγισε ανθέ μου τ` άρωμα σου,
να τση χαλάσω τα κελιά να φτιάξω τα κεριά σου.
Νοσηλεύεται ο Γιώργης Σταυρακάκης ή Μιχαλόμπας στο νοσοκομείο σοβαρά. Kαταλαβαίνει ό,τι είναι η τελευταίες στιγμές του και λέει στην γυναίκα του, «ήρθε η ώρα να πεθάνω». Η γυναίκα του, του απαντά «και γω ήντα θα γίνω μετά» και τότε ο Μιχαλόμπας είπε:
Δάκρυα μου γύρεψε ο καημός μα δεν του τά΄δωσα όλα,
και τον αφήνω να διψά μην τα ληφτεί μια βιόλα.
