Πίσω από το μύθο, κρύβεται μια πολύ διαφορετική ιστορία, γεμάτη έρωτα, εξαπάτηση και τιμωρία που θυμίζει τηλεοπτικό σίριαλ.
Λίγα πλάσματα της ελληνικής μυθολογίας είναι γνωστότερα από τον φοβερό Μινώταυρο!
Πάνω κάτω, όλες και όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του και μάλιστα από πολύ μικρή ηλικία.
Αν μαθαίνατε, όμως, ότι πίσω από τον Θησέα, τον Μινώταυρο, τον Μίνωα, την Πασιφάη, τον Λαβύρινθο και το μύθο, κρύβεται μια πολύ διαφορετική ιστορία, γεμάτη έρωτα, εξαπάτηση και τιμωρία που θυμίζει τηλεοπτικό σίριαλ, θα το πιστεύατε;
Αν σας το έλεγε κάποιος τυχαίος, μάλλον όχι! Αν το έλεγε όμως ένας αρχαίος Έλληνας του 4ου αι. π.Χ.;
Ο Μύθος
Μυθεύεται πως η Πασιφάη, η γυναίκα του Μίνωα, ερωτεύθηκε έναν ταύρο την ώρα που εκείνος έβοσκε. Ο Δαίδαλος κατασκεύασε ένα ξύλινο ομοίωμα αγελάδος και έκλεισε την Πασιφάη μέσα σ’ αυτό. Έτσι, ο ταύρος καβαλίκεψε την αγελάδα και συμμίχθηκε με την γυναίκα. Αυτή έμεινε έγγυος και γέννησε ένα παιδί. Το σώμα του παιδιού αυτού ήταν ανθρώπινο. Είχε, όμως, κεφάλι ταύρου.
Αυτός ο μύθος, όμως, δημιουργεί πολλούς προβληματισμούς. Διότι, κατ’ αρχήν, δεν αναπτύσσεται ερωτική έλξη μεταξύ διαφόρων ζώων, που δεν έχουν όμοια μήτρα στα αιδοία. Είναι, λ.χ., αδύνατον να ζευγαρώσουν ένας σκύλος μ’ έναν πίθηκο ή ένας λύκος με μια ύαινα ή ένα βουβάλι μ’ ένα ελάφι, αφού είναι ετερογενή. Εξ ίσου απίθανον είναι να δώσει καρπό η αφύσικη αυτή ένωση.
Είναι αμφίβολο, επίσης, εάν ο ταύρος έσμιγε ποτέ μ’ ένα ξύλινο ομοίωμα αγελάδας, διότι όλα τα τετράποδα ζώα μυρίζουν το αιδοίο του θηλυκού, προ της ένωσης μαζί τους. Η οσμή τα ερεθίζει, για να ανέβουν σε αυτά. Αφ’ ετέρου, είναι αδύνατον για μια γυναίκα, τόσο να αντέξει την ένωση μ’ έναν ταύρο, που την καλύπτει, όσο και να κυοφορήσει ένα κερασφόρο έμβρυο.
Η πιθανή αλήθεια και ο Παλαίφατος
Ο Παλαίφατος ήταν συγγραφέας από την Αίγυπτο ή την Αθήνα που έζησε μεταξύ του 4ου και 3ου αιώνα π.Χ. Στον Παλαίφατο αποδίδεται συχνά (χωρίς όμως μεγάλη βεβαιότητα) και ένα μικρό έργο που διασώθηκε μέχρι σήμερα με τίτλο “Παλαιφάτου Περί απίστων” (περί απίστευτων ιστοριών). Εκεί αναφέρει μία άλλη εκδοχή για τον μύθο, η οποία είναι πολύ πιο αληθοφανής.
Λένε ότι ο Μίνως, που έπασχε από άλγος των γεννητικών οργάνων, θεραπεύθηκε από την Πρόκριδα της Πανδιονίδος φυλής. Ως ανταμοιβή της εχάρισε ένα μικρό σκυλί και ένα ακόντιο.
Την ίδια περίοδο στην ακολουθία του Μίνωος ήταν ένας νεαρός, με ιδιαίτερο κάλλος, το όνομα του οποίου ήταν Ταύρος. Η Πασιφάη αλώθηκε από έρωτα γι’ αυτόν, τον ξελόγιασε και έσμιξε μαζί του. Έτσι γέννησε ένα παιδί. Ο Μίνως, όμως, υπολόγισε τον καιρό της ασθένειάς του και συνειδητοποίησε ότι το παιδί δεν ήταν δικό του, επειδή τότε δεν συγκοιμόταν καν με την γυναίκα του.
Εξέτασε το θέμα και διαπίστωσε ότι το νεογέννητο είχε για πατέρα τον Ταύρο. Δεν θέλησε να σκοτώσει τον νεαρό, επειδή τον είχε σαν παιδί του, αδελφό των παιδιών του. Αποφάσισε να τον στείλει στο βουνό, για να βοηθά τους βοσκούς, καθώς θα μεγάλωνε. Όταν, όμως, το παιδί ενηλικιώθηκε, έγινε πολύ ατίθασο και δεν υπάκουε τους βοσκούς. Σαν το έμαθε ο Μίνως, διέταξε να τον κατεβάσουν στην πόλη, για να τον συναντήσει, και να τον θέσουν σε περιορισμό. Εάν δεχόταν να τους ακολουθήσει με την θέλησή του, να τον μεταφέρουν λελυμένο, διαφορετικά, δέσμιο.
Το πληροφορήθηκε, όμως, ο νεαρός, και “πήρε τα όρη και τα βουνά” και ζούσε ως ζωοκλέπτης, αρπάζοντας βοσκήματα. Ο Μίνως έστειλε πολύ στρατό να τον συλλάβει. Ο νέος έσκαψε, τότε, ένα βαθύ όρυγμα και κρύφτηκε μέσα σ’ αυτόν (ο λαβύρινθος). Εκεί, λοιπόν, ζούσε και κατόρθωνε να επιβιώνει με το τρέφεται συνήθως με πρόβατα και αίγες, που έπεφταν μέσα. Ο Μίνως, πάλι, κάθε φορά που ήθελε να τιμωρήσει κάποιον, τον έριχνε σε αυτό το όρυγμα, και μ’ αυτόν τον τρόπο τον θανάτωνε.
Και, όταν ο Μίνως κατάλαβε τις πολεμικές διαθέσεις του Θησέα, τον έριξε στο όρυγμα, για να πεθάνει. Η Αριάδνη, ωστόσο, του πέταξε ένα ξίφος με το οποίο ο Θησεύς έσφαξε τον Ταύρο / Μινώταυρο.
Αυτό το περιστατικό, είναι πολύ πιο αληθοφανές, αλλά φαίνεται ότι οι ποιητές το αλλοίωσαν δίνοντάς του μυθικές διαστάσεις.
